انتقاد اجتماعی

آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۵۹ - تنگست حرم سر زخرابات برآرید آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۹۸ - مغبچگان گرد مغان صف زنید آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۰۳ - مستان تو از جام ازل باده خورانند آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۳۵ - این قوم که غارتگر عقل و دل و دینند آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۵۳ - دوستان زود از این شهر کناری گیرید آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۶۰ - معاشران دغل صاف عشق مینوشند آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۷۳ - زاهدان بیحد خلل در کار مستان میکنند آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۸۵ - عاشق آنست که در هجر شکیبا نشود آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۸۷ - روزگاریست که ارباب ریا معتبرند آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۹۳ - زاهد و محتسب و شیخ بهم پیوستند آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۵۳۰ - همگی دشمن جان آفت دینند و دلند آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۵۷۷ - بحث حکمت چه میکنی برخیز آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۵۸۹ - ایساقی آتش دست زآن آب شرار انگیز آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۶۰۷ - تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۶۶۵ - بغیر من که فتاد است بارم اندر گل آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۷۵۶ - ای آفت دین و خصم اسلام آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۷۶۴ - آیا که داده فتوی بر بی گناهیم آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۸۰۰ - نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۸۰۱ - قومی زنند لاف که اهل شریعتیم آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۸۱۶ - بگذر از سرخی رنگم که چو لاله در باغ