انتقاد اجتماعی

صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۱۹۹ - کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۱۰ - کناره گیر ازین قوم بی مروت خشک صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۱۶ - از ترزبانیم نشد آسوده کام خشک صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۱۷ - خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۲۱ - ندامت بود بار مطلوب خشک صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۲۴ - می کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگ صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۶۴ - آن کس که درد رابه دوا می کند بدل صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۳۰۰ - گاه گاه از دیده عبرت با دنیا دیده ام صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۰۰ - رشته امید را تا چند پیوندم به خلق صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۱۸ - درریاض آفرینش صد دل بی برگ را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۳۰ - ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۴۹ - چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۵۱ - ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۱۵ - زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۴۷ - نگاه گرم را سرده به جانم تا دلی دارم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۵۸ - من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۶۴ - ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۸۳ - قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۶۶۰ - چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۶۸۴ - چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیم