اندوه

بلند اقبال غزلیات شماره ۴۲ - چشم من خواب ندارد به شب وخونبار است بلند اقبال غزلیات شماره ۷۱ - گفتمش از غم توجانم خست بلند اقبال غزلیات شماره ۸۶ - روزگاری است که هیچم خبری از دل نیست بلند اقبال غزلیات شماره ۸۹ - به پیش یار مرا هیچ اعتباری نیست بلند اقبال غزلیات شماره ۱۰۷ - دمیدگل به چمن ساقیا بیاور راح بلند اقبال غزلیات شماره ۱۱۷ - ز غم هر دم دل خون دیده ام خونبارتر گردد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۲۸ - هیچ مرغی در قفس چون منگرفتاری ندارد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۴ - عمر رفت و روزگار اندر فراقت صرف شد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۵ - چوزلف مه رخان ای آسمان چند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۰ - گفتم که دلا دلبر ما از چه غمین بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۸ - مردمان بینند کز چشمم همی خون می رود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۴۹ - غم هجران به جان من زد آتش بلند اقبال غزلیات شماره ۲۵۷ - شده است دل بر ما خون ز دست دلبر خویش بلند اقبال غزلیات شماره ۲۶۸ - کس نگردد مبتلای درد وآزار فراق بلند اقبال غزلیات شماره ۲۷۰ - فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق بلند اقبال غزلیات شماره ۲۸۴ - مرا به جز غم وحسرت ز عشق یار چه حاصل بلند اقبال غزلیات شماره ۳۱۱ - یک آه اگر از دل صد چاک برآرم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۲۲ - دل من هست چو عمان دهان شد صدفم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۲۶ - خیمه زدسلطان عشق اندر دلم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۳۸ - ز حال من خبرت نیست کز فراق تو چونم