تصوف

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۷۲ - در گلستان جهان هر مرغ نالان خود است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۸۳ - چند باشم ز در دیر مغان دور، بس است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۸۴ - دماغ ساغر می از شراب ما خشک است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۲۹ - نشان هستی من چون حباب پیرهن است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۳۲ - عاشقانیم، به ما طعنه ی دیگر خود نیست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۴۰ - زین پس سر مینای می ناب سلامت! سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۴۸ - شیخ است و خودآرایی بسیار و دگر هیچ سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۵۸ - طالع من شد ضعیف از بس غم افلاک خورد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۹۲ - گل به غفلت ز گلستان جهان برخیزد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۱۲ - درین ره کعبه سنگ راه باشد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۱۷ - نوبهار است و جنونم سوی هامون می کشد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۷۰ - شورش منصور را آخر سرم معراج شد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۷۵ - چو آیینه خیالش در دلم بسیار می گردد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۸۴ - برگ عیشی قسمت ما نیست در بستان هند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۰۲ - یک تن به جهان خاطر وارسته ندارد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۰۳ - یاد ایامی که بلبل چون من محزون نبود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۱۲ - کجاست عشق که آتش فروز آه شود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۱۹ - از نکهت تو باده ره هوش می زند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۳۷ - بعد ازین از باغ در گلخن وطن خواهیم کرد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۵۹ - به دل هر چیز بیند عشق آتشخو بسوزاند