تصوف

جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۹۷ - محتسب امشب سبوی باده ام را پاک ریخت جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۳۳ - حقپرستی پیش ما ترک تمنا کردن است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۵۱ - شد شباب و جسم غم فرسوده با ما مانده است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۸۲ - هیچگه بی پیچ و تاب این جسم غم فرسوده نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۴۹ - در حریمش دل و جان باخته می باید رفت جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۱۲ - چون مصور صورت آن جان جانان می کشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۵۱ - به چشمم بی رخت مینا دل افسرده را ماند جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۸۶ - در این صحرا به گوشم شور محزونی نمی آید جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۰۲ - چو مست باده رخ از روزنی برون آرد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۵۱ - ز فیض نور معنی شام اهل دل سحر باشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۷۲ - چون شدم از خویش ره در بزم یارم داده اند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۵۰ - در این زمانه خوشش باد اگر غمی دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۲۶ - نباشد غیر عشق نیکوانم پیشهٔ دیگر جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۵۰ - ز لب به سینه عبث نیست ترکناز نفس جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۰۰ - از سوز دلم دیدهٔ مهجور شود خشک جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۳۵ - از غار راه ریزد عشق رنگ خانه ام جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۳۷ - نه از بیگانه چشم مردمی نه زآشنا دارم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۳۹ - نخست از پهلوی خود دید آفت ها دل تنگم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۵۶ - بی او ز خون ناب دماغی چو تر کنیم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۵۹ - به شهربند تعلق دمی قرار ندارم