رنج

صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۵۱ - تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۵۴ - بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۷۲ - در خیالم اگر آن زلف پریشان می بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۷۴ - می شود آب روان چون به رگ تاک رود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۷۵ - یاد آن جلوه ی مستانه کی از دل برود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۷۹ - پند ناصح به جنون من افگار افزود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۸۲ - از ملامت دل روشن گهران شاد شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۸۵ - کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۹۷ - باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۹۸ - اگر از همسفران پیشتر افتم چه شود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۴۲ - بس که بیماری عشقم به رگ جان پیچید صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۴۸ - در جهان کس می عشرت نتوانست کشید صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۵۰ - از دل خونشده هرکس که شرابی نکشید صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۵۲ - پنبه نبود که شد از سینه افگار سفید صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۵۹ - بر آن سرم که بشویم ز دیده نقش سواد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۶۲ - به دور لعل تو یاقوت از آب و رنگ افتاد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۶۸ - مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۶۹ - به درد و داغ دل بیقرار می چسبد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۴۴ - شکفتگی ز می ناب تازگی دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۷۶ - ز بس که سنگ ملامت فلک به کارم کرد