طبیعت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۳۹۲ - هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۰۱ - گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۰۲ - غیر را در بزم خاص آن سیمتن می پرورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۰۸ - من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۵۰ - گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۵۳ - آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۵۴ - حسرت از منقار خون آلود بلبل می چکد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۵۶ - از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می دمد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۵۷ - شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۶۸ - حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۷۰ - اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۷۱ - خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۷۸ - از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۹۳ - در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۹۵ - لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۰۰ - جام خالی غوطه در خم بی محابا می زند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۰۸ - دامن آنها کز گرانجانان دنیا می کشند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۱۳ - می به جرأت در قدح در پای خم مینا کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۲۰ - چون به یاد آشیان مرغم صفیری سر کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۲۱ - جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کند