طبیعت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۲۸ - مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۳۹ - هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۴۵ - عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۴۹ - مست ناز من زساغر تا لبی تر می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۵۳ - خال موزونت سویدا را زدل حک می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۶۱ - دیده ها را چهره گلرنگ گلشن می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۶۲ - گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۶۳ - ساغر پر می علاج جان محزون می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۶۴ - گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۶۶ - تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۶۷ - غارت صبر از دلم آن آتشین رو می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۷۶ - گر نمک در باده آن کان ملاحت افکند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۸۲ - برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۹۱ - با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۹۳ - کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۲۲ - ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۲۳ - دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۲۹ - پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۳۸ - پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۴۱ - صورت شیرین اگر از لوح خارا می رود