طبیعت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۳۰۶ - با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۳۲۷ - از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۳۵۹ - حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۳۷۵ - سرو چون با آن قد استاده می آید به چشم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۳۸۲ - رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۳۹۵ - چند روزی از در میخانه سروا می زنم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۰۴ - من نه آن نقشم که هر ساعت نگینی خوش کنم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۰۷ - برق آهی کو که رو در خرمن گردون کنم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۲۰ - خاک را از آب روی خود گلستان می کنم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۴۵ - ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۵۲ - ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۵۳ - ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۰۰ - اگر می داشتم بال و پری پرواز می کردم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۴۶ - اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۴۸ - لب خشک و دل خونین و چشم پر نمی دارم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۶۳ - به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۷۶ - شکوه حسن را از دورباش ناز می دانم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۷۷ - خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۸۲ - ز پستی بر فلک از پاکی گوهر شود شبنم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۸۴ - گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینم