شماره ۴۸۷ - دارم دلی که پای ز هر گلشنی کشید
شماره ۴۸۹ - همچو شمعم آتش از مژگان به دامن می چکد
شماره ۴۹۰ - چون مست من سوار به عزم شکار شد
شماره ۴۹۲ - دلم چون هاله دامی از پی صید مهی دارد
شماره ۴۹۷ - کسی را در فغان ناله چون محبوب می خواهد
شماره ۴۹۸ - نسیم صبحدم از موسمی نوید دهد
شماره ۴۹۹ - لاله و گل چهره از شرم تو رنگین کرده اند
شماره ۵۰۰ - فلک انجام کاروبار ما داند چه خواهد شد
شماره ۵۰۴ - لب تو ساغر می را نمک به کار کند
شماره ۵۰۶ - هر که دلتنگ است کی در عشق چون من می شود
شماره ۵۰۷ - چو حسن پرده گشا از پی نظاره شود
شماره ۵۱۴ - باده در جام خمار من دلگیر کنید
شماره ۵۱۵ - بازم از ابر قدح برقی به خرمن ریختند
شماره ۵۱۷ - رشکم ز گفتگوی تو خاموش می کند
شماره ۵۲۰ - دل به تدبیر رهایی چو به سویم بیند
شماره ۵۲۴ - غبار خط نوخیزت ز سوی مشک می آید
شماره ۵۲۸ - بر رخت راه نگاه از گلستان بیرون رود
شماره ۵۳۰ - خنده ی شوخ تو فرصت به تغافل ندهد
شماره ۵۳۱ - صبرم از درد تو تکلیف مداوا می کند
شماره ۵۳۲ - دل بی لبت شکفته به ساغر نمی شود