شماره ۳۳۶ - عشق خونریز که شیر مست است
شماره ۳۴۱ - لطف این دلشکنان [در حق] ما معلوم است
شماره ۳۴۹ - دارم هوس رخصت آهی و دگر هیچ
شماره ۳۵۰ - بیخودی از گل روی تو کند بلبل صبح
شماره ۳۵۲ - ای کشیده می از قرابه ی صبح
شماره ۳۵۴ - حاصل من نیست از شهد سخن جز کام تلخ
شماره ۳۶۵ - وجودم را غم عشق تو ای بی باک می سوزد
شماره ۳۶۶ - به صحرا آن کمان ابرو پی نخجیر می آید
شماره ۳۶۸ - ماه چون روی او نمی باشد
شماره ۳۶۹ - می دو ساله به لب های یار من نرسد
شماره ۳۷۰ - ای نهاده حسن را برطاق از ابروی بلند
شماره ۳۷۳ - در چمن دوش صبا بوی تو سودا می کرد
شماره ۳۷۵ - خوش آن عاشق که خون از دیده ی نمناک او ریزد
شماره ۳۷۷ - قاصد، دیگر به تو کم می رسد
شماره ۳۷۸ - چشم من ناز توتیا نکشد
شماره ۳۸۰ - عشق دل ها را به آن زلف چو سنبل می دهد
شماره ۳۸۲ - مطلب بجز آزار ز مطلوب نباشد
شماره ۳۸۴ - به من هر دم ز روی مهربانی یار می پیچد
شماره ۳۸۷ - تا از قبول عشق، سخن بهره مند شد
شماره ۳۸۸ - ز دل غبار به چشم پر آب می آید