شماره ۳۹۰ - می خورم خون که حنا آن کف پا می بوسد
شماره ۳۹۱ - چو حسن سبز تمنای اهل دید بود
شماره ۳۹۳ - عشق در هر جا نقاب از روی زیبا می کشد
شماره ۳۹۴ - ابر چشمم چون به عزم گریه دامان بشکند
شماره ۳۹۷ - ازین حسرت که دور از دامن دلدار می ماند
شماره ۳۹۸ - بی لب او باده بر طبع ایاغم می خورد
شماره ۴۰۲ - مرا ز بزم خود آن پر عتاب می راند
شماره ۴۰۳ - درد ما خسته دلان تن به مداوا ندهد
شماره ۴۱۰ - دلم چو غنچه ز گلگشت باغ می گیرد
شماره ۴۱۳ - دل آشفته از نام شراب ناب می سوزد
شماره ۴۱۵ - چه پروای گلستان و سر و برگ چمن دارد
شماره ۴۱۶ - مرا به کوی تو دلگرمی شراب آورد
شماره ۴۱۸ - شمع، برقع ز پی پاس تجلی دارد
شماره ۴۲۰ - تا مرا تعلیم عشق او نواپرداز کرد
شماره ۴۲۲ - اسیر عشق تو سود و زیان چه می داند
شماره ۴۲۳ - از نفس آنچه دلم دید، ز زنجیر ندید
شماره ۴۲۵ - غریبی را به من عشقت وطن کرد
شماره ۴۲۶ - رسید آن مست و از گردن صراحی در بغل دارد
شماره ۴۲۷ - روزگار از چمن وصل توام دور افکند
شماره ۴۲۸ - خورشید از نمود رخت بی نمود شد