شماره ۵۳۳ - نهال ما که چو نی پر ز بند می روید
شماره ۵۳۶ - آیینه از خیال رخش آفتاب شد
شماره ۵۳۸ - بس که بر من چشم او افسون سودا می دمد
شماره ۵۳۹ - گل از هوای تو در رنگ و بو نمی گنجد
شماره ۵۴۲ - گلستان را سرو نوخیز قدش آباد کرد
شماره ۵۴۳ - زلفت ز من حزین گریزد
شماره ۵۴۵ - بی نیازی عارفان را کارسازی می کند
شماره ۵۴۷ - سرشک شوق تو آبی به جوی ما آورد
شماره ۵۴۹ - دلم آن زلف سیه برد و تغافل دارد
شماره ۵۵۰ - دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورد
شماره ۵۵۱ - در چمنم شمشاد من گر شانه بر کاکل زند
شماره ۵۵۲ - قلم من که سخن با ورق دل دارد
شماره ۵۵۴ - به هر چمن که دلم با فغان درون آید
شماره ۵۵۵ - به بزم وصل، دل من ز جا نمی جنبد
شماره ۵۵۹ - به دل هر چیز بیند عشق آتشخو بسوزاند
شماره ۵۶۰ - در عشق دلم را به جبین نقش وفا بود
شماره ۵۶۲ - نماند باده و آن تندخو نمی آید
شماره ۵۶۳ - از خون خویش می به ایاغ تو می کنند
شماره ۵۶۴ - گل ز رخسار تو رنگ و بو به دامن می کشد
شماره ۵۶۶ - یاد روی او کتانم را لباس ماه کرد