غزل ۴۸۶ - ساقی انجمن شد، شوخ شکر کلامی
غزل ۴۸۷ - وه که گر یک شب پس از عمری به خوابت دیدمی
غزل ۴۸۸ - ای زلف خم به خم که زدی راه عالمی
غزل ۴۹۰ - لب شیرین تو را دادند تا شکر بیفشانی
غزل ۴۹۱ - دوشینه خود شنیدم یک نکته از دهانی
غزل ۴۹۳ - من و عشق تو اگر کفر و اگر ایمانی
غزل ۴۹۴ - گر چه آن زلف سیه را تو نمیلرزانی
غزل ۴۹۵ - عشق و کمین گشادنی، ما و ز جان بریدنی
غزل ۴۹۶ - بس که فرخ رخ و شکر لب و شیرین دهنی
غزل ۴۹۷ - خوش آن که حلقههای سر زلف واکنی
غزل ۴۹۸ - در شهر اگر تو شاهد شیرین گذر کنی
غزل ۴۹۹ - گر جلوهگر به عرصهٔ محشر گذرکنی
غزل ۵۰۰ - چون به رخ چین سر زلف چلیپا فکنی
غزل ۵۰۱ - گر تو زان تنگ شکر خنده مکرر نکنی
غزل ۵۰۲ - جنس گران بهای خود ارزان نمیکنی
غزل ۵۰۳ - گر چشم سیاهش را از چشم صفا بینی
غزل ۵۰۴ - به شکر خنده دل بردی ز هر زیبا نگارینی
غزل ۵۰۵ - اولین گام ار سمند عقل را پی میکنی
غزل ۵۰۶ - ز وصل و هجر خود آسایش و عذاب منی
غزل ۵۰۷ - مو به مو دام فریب دل دانای منی