شماره ۱۷ - در آشوب جهان، کشتی پر از صهباست مستان را
شماره ۱۹ - ای خامه حرف زن که پس از ما کلام ما
شماره ۲۰ - تجلی بر نمی تابی، ز بی تابی چه سود اینجا
شماره ۲۲ - هر که از فرقه ی ما نیست، لئیم است اینجا
شماره ۲۳ - نمی کشد به چمن، طبع پرغرور مرا
شماره ۲۵ - فغان که سوخت جهان بهانه گیر مرا
شماره ۲۷ - چو تیغ نیست محابا ز خصم پیشه ی ما
شماره ۳۱ - چه غافلی ست ز دور سپهر، مردم را
شماره ۳۲ - شعله دارد ز تو آیین غضبناکی را
شماره ۳۳ - لب تو کرد پر از می ایاغ آینه را
شماره ۳۴ - ذوقی ز باغ نیست دل غم پذیر را
شماره ۳۵ - عشق را در قید دارد پیکر رنجور ما
شماره ۳۷ - رهنمایی چون کنم در دیدن او دیده را؟
شماره ۳۸ - نماید خرمن آزادگان چون رنگ کاهی را
شماره ۳۹ - چشمت ز ناز بسته به نظاره راه را
شماره ۴۴ - می دهد سیل سراغ ره ویرانه ی ما
شماره ۴۶ - آن بلبلم که هرگاه، از دل کشم فغان را
شماره ۴۹ - سینه ریشانیم و دارد آن دهن درمان ما
شماره ۵۶ - می جهد برق ز آه دل غم پیشه ی ما
شماره ۵۷ - چو غنچه نیست نهان از کسی دفینه ی ما