شماره ۹۶ - گر زمین از جا رود، آزادگان را باک نیست
شماره ۹۷ - یاد ایامی که حسن اندیشهٔ ناموس داشت
شماره ۱۰۲ - چه ذوق در شب وصل از نظاره ی صبح است؟
شماره ۱۰۳ - بخت بد با اخترم هر شب به جنگ افتاده است
شماره ۱۰۵ - با رسوم جهان دلم جنگی ست
شماره ۱۰۶ - کسی که قسمت او غیر بینوایی نیست
شماره ۱۱۰ - شعله ی رسوایی منصور، خس پوش من است
شماره ۱۱۲ - مغفر و خفتان به میدان محبت ننگ ماست
شماره ۱۱۳ - به بوی خرقه گلم در چمن عنانگیر است
شماره ۱۱۴ - گل این باغ را ساغر ز می شام و سحر خالی ست
شماره ۱۱۵ - نظاره ی تو ز بس دلفریب افتاده ست
شماره ۱۱۶ - ساقی چه دهی پند من این بزم شراب است
شماره ۱۱۷ - ما را نه سر گل، نه تمنای گلاب است
شماره ۱۱۸ - چشم تو ز بیماری خود بر سر ناز است
شماره ۱۱۹ - آتش گل را اگر باشد شراری، خال اوست
شماره ۱۲۰ - می توان رفتن ز کویش، لیک حسرت در قفاست
شماره ۱۲۱ - دارد حذر ز فتنه ی او هر که عاقل است
شماره ۱۲۲ - آمد بهار و ابر هوادار ما شده ست
شماره ۱۲۳ - تا سحر امشب شراب ناب می باید گرفت
شماره ۱۲۴ - صد نشان خاک مرا از اثر عصیان است