شماره ۷۶۵ - پیش اغیار آن پریرخ تا دو سنبل شانه کرد
شماره ۷۶۸ - خوبان سمن چهره ستم خوی نباشند
شماره ۷۶۹ - یک سخن گفت آن لب و جان شهیدان تازه کرد
شماره ۷۷۲ - بر من خسته رقیبان چو گذر می آرند
شماره ۷۷۵ - گرچه ارباب خرد طایفه یی پرهنرند
شماره ۷۷۷ - ایشه خوبان که ملک حسنت ارزانی بود
شماره ۷۸۰ - رخ او را دهان شکر افشانی چنین باید
شماره ۷۸۱ - جان آفرین که جان همه عالم آفرید
شماره ۷۸۲ - آن نوجوان ز جور پشیمان نمیشود
شماره ۷۸۵ - چند آن می لب عاشق مخمور به بیند
شماره ۷۹۱ - کیست کو خاک ز بیداد تو بر سر نکند
شماره ۷۹۳ - شب همچو شمع آتش آهم زبانه زد
شماره ۷۹۵ - بیا که نرگس ساقی بشارتی دارد
شماره ۷۹۷ - حسنت که ذره را مه تابنده میکند
شماره ۷۹۸ - کم همنفسی پاکدل و راست زبان بود
شماره ۷۹۹ - خم مویش که در کین من بیمار می پیچد
شماره ۸۰۱ - خوش آنک مست شوی تا بهانه برخیزد
شماره ۸۰۶ - به تاج عشق سر آدمی عزیز بود
شماره ۸۰۸ - کمال صنع الهی در آن جمال بود
شماره ۸۱۲ - سرم فدای رهی باد کان سوار آید