شماره ۹۹ - صافیدلی چو آینه در این زمان کم است
شماره ۱۰۰ - آن آفرین جهان که نگهدار عالم است
شماره ۱۰۱ - آن که نامش جان جانان است آن جانان ماست
شماره ۱۰۳ - چه شور است این که در کاشانهٔ ماست
شماره ۱۰۵ - در خانه ای که جای کسی نیست جای ماست
شماره ۱۰۶ - جفاهای نگاهش ظاهر از لب های خندان است
شماره ۱۰۷ - جامه از رنگ و از گلشن بدن است
شماره ۱۰۸ - وعظ ما ناگفتن است و درس ما ناخواندن است
شماره ۱۰۹ - چشمم ز گریهٔ دل ناکام روشن است
شماره ۱۱۰ - عقل هندوی میفروش من است
شماره ۱۱۱ - شرابخانهٔ معنی،دل بهوش من است
شماره ۱۱۳ - شادی هر دو جهان از دل غمگین من است
شماره ۱۱۵ - آنچه در شش جهات گردون است
شماره ۱۱۶ - در مبند بر رویم سجده گاه من این است
شماره ۱۱۷ - خم گر ز باده جرعه فشانی کند رواست
شماره ۱۱۸ - از راه دیده دل بر جانان رود رواست
شماره ۱۱۹ - گردون مروتی به فقیران نداشته است
شماره ۱۲۰ - چشمش همین نه دین و دل از ما گرفته است
شماره ۱۲۱ - آن [چشم] دل سیه که [زمامم] گرفته است
شماره ۱۲۲ - کسی که چشم تو را شوخ و دلربا گفته است