عرفان

فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۲۶ - آیینه سنگ بود ترا دید و آب شد فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۲۹ - کسی به دعوی مهرش چو صبح صادق شد فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۳۴ - دل از جفای محرم و بیگانه پر نشد فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۳۶ - که گفت غنچة خندان به آن دهان ماند! فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۳۷ - بهشت عدن به حسن رسیده می‌ماند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۴۱ - هر کس به عارض تو خط مشک فام خواند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۴۴ - کج ابروان که چهره به می تاب داده‌اند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۴۵ - عشّاق دل به چین جبینی سپرده‌اند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۴۶ - آنانکه پی به راه توکّل فشرده‌اند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۴۷ - چشم دلم به عالم بالا گشاده‌اند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۴۸ - از پی قتلم دگر، درد و غم، آماده‌اند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۵۲ - زرشک خال که سوزد بر آن عذار سپند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۵۳ - هر کاروان که راه به کوی تو ساختند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۵۴ - نقشبندانی که طرح روی جانان ریختند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۵۵ - یک بار نکردیم در آن دل اثری چند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۵۸ - صبح خیزان چو به کف جام مصّفا گیرند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۶۰ - به چمن روی نهی سرو و سمن می‌سوزند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۶۲ - عاشق چوبی مضایقه جان را فدا کند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۶۴ - گریة خونین نداند هر که چشمی تر کمند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۶۶ - دل مست خواب غفلت و، کس نیست بیدارش کند