عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۸ - ای محو رنگ و روی تو جان خراب ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۹ - غنچه خسبی باشد از سیر چمن آیین ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱ - دم صبح است ای ساقی ز رو بردار برقع را سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲ - زهی فراش زلف عنبرینت طره شب‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳ - چشم یارم خواب و سنگین است بیداری مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵ - ز غنچه دل ما بی خبر بود گل ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶ - نرم شد از خواب غفلت بستر سنگین ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸ - ای بی‌لب تو خشک دهانِ پیاله‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹ - مده چون بوالهوس در سینه جا عشق مجازی را سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱ - اگر قامت برافرازی زمین را جان شود پیدا سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲ - بی‌لبت شد سنگباران بر لب پیمانه‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳ - بر سر بالینم ای خضر مسیحا دم بیا سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷ - ز ناله منع مکن عاشق بلاکش را سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹ - حرص افزون می شود از مرگ ما افلاک را سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰ - سایه از بی تابیم سیلی زند مهتاب را سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱ - می خورد خون جگر در بزم ما مهمان ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳ - چه باشد گر بگیری دست چون من ناتوانی را سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴ - تا جلوه عنان تو برداست هوش ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵ - خون می چکد چو غنچه گل از سخن مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶ - تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا