عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۰ - هر شب از یادت منور می کنم کاشانه را سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۱ - تا به آن گلگون قبا چون سایه همدوشیم ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۲ - به گلشن چون برافروزد ز می رخسار چون گل را سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۳ - غبار گرد بادم توتیای چشم اخترها سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۴ - ای بهار لطف تو آبروی بستان‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۸ - خداوندا مده از جوی غفلت آب تاکم را سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۹ - در آغوشم چو می‌آیی میان بهر خدا بگشا سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۰ - از خزان محفوظ کن یارب گلستان مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۱ - ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود را سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۲ - خط رخسار تو شبها برد از هوش مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۳ - یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۴ - دل را اسیر دام بلا می کنیم ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۵ - ای چمن آرا خزان گشتم بهاری ده مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۶ - گرفتم گوشه‌ای امروز از درها دویدن‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۷ - ای نگاهت متکای جان به غارت داده‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۸ - ز چشمم قمریان دارند تعلیم پریدن‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۹ - ساقیا می ده که موج او برد از جا مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۰ - زد بر زمین چو نقش قدم آسمان مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۳ - خانه بر دوشم پریشان کو وطن دارد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۴ - بی پر و بالی درین گلشن هوس باشد مرا