عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۴ - گر به طوف خاکم آن عاشق نواز آید برون سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۵ - دلم افسرده شد از گردش ارض و سما بیرون سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۷ - تلخکامم از دل پر مدعای خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۸ - ز آتش عشق تو آب شد جگر من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۰ - بپوش از هستی خود چشم و عیش جاودانی کن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۱ - ای شکر لب وقف ارباب هوس خواهی شدن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۲ - از دل زارم نفس مأیوس می آید برون سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۳ - به دور خط رخسارت دو چندان گشت آه من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۴ - از ریاضت نفس را کردم کباب خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۵ - جنونم دشت پیما شد کن ای مجنون حذر از من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۶ - این چه رنگ و رخسار است گلشن جمال است این سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۷ - نمی آیی به بالینم نمی گیری خبر از من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۸ - خانه ام از روی او امشب چمن خواهد شدن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۰ - تا چراغ انجمن کردن زبان خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۱ - تا به او روشن کنم سوز نهان خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۳ - به دریا کرده ام خو موج آبم می توان گفتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۵ - کرده ام چون غنچه سر در آستین خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۷ - اگر یک دم شود خالی ز موج می سبوی من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۸ - مسجد در آی و تکیه به غیر از خدا مکن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۷۰ - شبی ای شمع در آغوش ما جا می توان کردن