عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۱ - صبا از خنده آن گل حدیثی گفت در گوشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۳ - از عدم جسم خراب و رنگ زرد آورده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۴ - بی خود شدم از زلف دو تا کام گرفتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۵ - دل را اسیر خط بناگوش کرده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۸ - امشب از مستی به پای خم چو خشت افتاده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۱ - می کند پهلو تهی کنج غم از تنهائیم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۲ - در چمن از گریه آبی بر رخ گل می زنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۶ - ساقی ز حدیث می و پیمانه گذشتیم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۶ - خبر از زلف او با جان غم پیوسته آوردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۷ - بر درت همچون کمان پشت دو تا آورده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۸ - شمعم و پروانه ام با شد دل بی کینه ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۹ - بس که خو کردست با کلفت دل غم پیشه ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۱ - تا به سودای تو از خانه به بازار شدیم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۲ - همنشین زنبورم خانه پر عسل دارم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۳ - ز قتل عاشقان در سینه او غم نمی بینم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۴ - به دام دلبری افتاده ام گمگشته تدبیرم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۶ - روزگاری شد که خون از دیده تر می خوریم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۷ - از دهر بس که کلفت بسیار می کشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۸ - در دم خط آن پسر در جستجو خواهد شدن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۳ - چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن