غزل ۲۷ - حضور دل نبود با عبادتی که مراست
غزل ۲۸ - از زمین اوج گرفته است غباری که مراست
غزل ۲۹ - دیوانهٔ خموش به عاقل برابرست
غزل ۳۰ - با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است
غزل ۳۱ - به غم نشاط من خاکسار نزدیک است
غزل ۳۲ - دیدن روی تو ظلم است و ندیدن مشکل است
غزل ۳۴ - باد بهار مرهم دلهای خسته است
غزل ۳۷ - زان خرمن گل حاصل ما دامن چیدهست
غزل ۳۸ - موج شراب و موجهٔ آب بقا یکی است
غزل ۳۹ - روی کار دیگران و پشت کار من یکی است
غزل ۴۰ - آب خضر و می شبانه یکی است
غزل ۴۲ - چون سرو به غیر از کف افسوس، برم نیست
غزل ۴۳ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست
غزل ۴۴ - بار غم از دلم می گلرنگ برنداشت
غزل ۴۵ - کنون که از کمر کوه، موج لاله گذشت
غزل ۴۷ - تابه فکر خود فتادم، روزگار از دست رفت
غزل ۴۸ - دنبال دل کمند نگاه کسی مباد
غزل ۴۹ - هر ذره ازو در سر، سودای دگر دارد
غزل ۵۰ - خوش آن که از دو جهان گوشهٔ غمی دارد
غزل ۵۱ - آزادهٔ ما برگ سفر هیچ ندارد