غزل ۵۲ - جویای تو با کعبهٔ گل کار ندارد
غزل ۵۳ - از فسون عالم اسباب خوابم میبرد
غزل ۵۴ - مکتوب من به خدمت جانان که میبرد؟
غزل ۵۵ - تا به کی درخواب سنگین روزگارم بگذرد
غزل ۵۶ - چارهٔ دل عقل پر تدبیر نتوانست کرد
غزل ۵۷ - دل را به زلف پرچین، تسخیر میتوان کرد
غزل ۵۹ - جذبهٔ شوق اگر از جانب کنعان نرسد
غزل ۶۰ - گردنکشی به سرو سرافراز میرسد
غزل ۶۱ - هر ساغری به آن لب خندان نمیرسد
غزل ۶۳ - زان سفله حذر کن که توانگر شده باشد
غزل ۶۴ - به زیر چرخ دل شادمان نمیباشد
غزل ۶۷ - نه آسمان سبوکش میخانهٔ تواند
غزل ۶۸ - دل را کجا به زلف رسا میتوان رساند؟
غزل ۶۹ - هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند، ماند
غزل ۷۱ - نه گل، نه لاله درین خارزار میماند
غزل ۷۳ - سبکروان به زمینی که پا گذاشتهاند
غزل ۷۴ - این غافلان که جود فراموش کردهاند
غزل ۷۶ - دیدهٔ ما سیر چشمان، شان دنیا بشکند
غزل ۷۷ - از پختگی است گر نشد آواز ما بلند
غزل ۷۹ - نیستم غمگین که خالی چون کدویم میکنند