غزل ۱۰۷ - نه چون بید از تهیدستی درین گلزار میلرزم
غزل ۱۰۸ - ز خال عنبرین افزون ز زلف یار میترسم
غزل ۱۰۹ - از روی نرم، سرزنش خار میکشم
غزل ۱۱۰ - با تجرد چون مسیح آزار سوزن میکشم
غزل ۱۱۱ - به دامن میدود اشکم، گریبان میدرد هوشم
غزل ۱۱۳ - بیخود ز نوای دل دیوانهٔ خویشم
غزل ۱۱۴ - سیه مست جنونم، وادی و منزل نمیدانم
غزل ۱۱۵ - به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم
غزل ۱۱۶ - میکنم دل خرج، تا سیمین بری پیدا کنم
غزل ۱۱۹ - ما از امیدها همه یکجا گذشتهایم
غزل ۱۲۰ - ما هوش خود با بادهٔ گلرنگ دادهایم
غزل ۱۲۱ - ما نقش دلپذیر ورقهای سادهایم
غزل ۱۲۲ - ما درین وحشت سرا آتش عنان افتادهایم
غزل ۱۲۳ - ما نقل باده را ز لب جام کردهایم
غزل ۱۲۴ - ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایم
غزل ۱۲۵ - ما رخت خود به گوشهٔ عزلت کشیدهایم
غزل ۱۲۶ - ما گر چه در بلندی فطرت یگانهایم
غزل ۱۲۷ - ازباد دستی خود، ما میکشان خرابیم
غزل ۱۲۸ - ما ز غفلت رهزنان را کاروان پنداشتیم
غزل ۱۲۹ - ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم