غزل ۱۳۰ - ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم
غزل ۱۳۱ - از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم
غزل ۱۳۲ - خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم
غزل ۱۳۳ - ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیم
غزل ۱۳۴ - جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیم؟
غزل ۱۳۵ - صبح در خواب عدم بود که بیدار شدیم
غزل ۱۳۶ - گر چه از وعدهٔ احسان فلک پیر شدیم
غزل ۱۳۷ - ما تازه روی چون صدف از دانهٔ خودیم
غزل ۱۳۸ - ما در شکست گوهر یکدانهٔ خودیم
غزل ۱۴۰ - چشم امید به مژگانتر خود داریم
غزل ۱۴۱ - ما گرانی از دل صحرای امکان میبریم
غزل ۱۴۲ - ما درد را به ذوق می ناب میکشیم
غزل ۱۴۳ - ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم
غزل ۱۴۴ - گردباد دامن صحرای بیسامانیم
غزل ۱۴۵ - اشک است، درین مزرعه، تخمی که فشانیم
غزل ۱۴۶ - بده می که بر قلب گردون زنیم!
غزل ۱۴۷ - ما کنج دل به روضهٔ رضوان نمیدهیم
غزل ۱۴۸ - تا از خودی خود نبریدند عزیزان
غزل ۱۴۹ - موج دریا را نباشد اختیار خویشتن
غزل ۱۵۱ - بوی گل و نسیم صبا میتوان شدن