غزل ۱۵۰ - به زبان خرد این نکته صریح است صریح
غزل ۱۵۱ - ای لبت زنده کرده نام مسیح
غزل ۱۵۹ - شهریارا صاحبا رفتی خدا یار تو باد
غزل ۱۶۰ - دل مایل تو شد که سیه رو چو دیده باد
غزل ۱۶۴ - چو تو را به قصد جولان سم بادپا بجنبد
غزل ۱۶۶ - دلی دارم که از تنگی درو جز غم نمیگنجد
غزل ۱۶۸ - فضای کلبهٔ فقر آن قدر صفا دارد
غزل ۱۷۰ - سبکجولان سمندی کان پری در زیر ران دارد
غزل ۱۷۱ - به پیش اختر حسن تو مهر تاب ندارد
غزل ۱۷۴ - طبیب من ز هجر خود مرارنجور میدارد
غزل ۱۷۹ - روز محشر که خدا پرسش ما خواهد کرد
غزل ۱۸۰ - فلک به من نفسی گرچه سر گرانش کرد
غزل ۱۸۹ - اجل خواهم مزاج خوی آن بیدادگر گیرد
غزل ۱۹۲ - خوش آن شبی که ز رویش نقاب برخیزد
غزل ۱۹۳ - چو عشق کوس سکون از گران عیاری زد
غزل ۱۹۵ - به وجود پاکت شه من ز بدان گزندی نرسد
غزل ۱۹۷ - زخم او یکبارگی امروز بر جان میرسد
غزل ۲۰۰ - به رهی کان سفری سرو روان خواهد شد
غزل ۲۰۲ - هیچ میگویی اسیری داشتم حالش چه شد
غزل ۲۰۵ - دلا نخل امل بنشان که باز آن سروناز آمد