غزل ۳۰۶ - هر کرا عشق یار میباشد
غزل ۳۰۷ - دل مرا ز اندیشه اسباب دنیا سرد شد
غزل ۳۰۸ - جرعهام را جام و مینا تنک شد
غزل ۳۰۹ - نور ازل ظهور کرد رحمت خاص عام شد
غزل ۳۱۰ - از می عشق مست خواهم شد
غزل ۳۱۱ - از پی آن نکار خواهم شد
غزل ۳۱۲ - تا می نخورم زان کف مستانه نخواهم شد
غزل ۳۱۳ - عشق از دل گذشت تا جان شد
غزل ۳۱۴ - شراب عشقم اندر کام جان شد
غزل ۳۱۵ - ندادم دل بعشق و جان روان شد
غزل ۳۱۷ - ز مهر آن پری رویم دل دیوانه روشن شد
غزل ۳۱۸ - چو مهر دوست بر دل تافت این ویرانه روشن شد
غزل ۳۱۹ - بجانی لطف پنهان میفروشد
غزل ۳۲۰ - خویش را از دست دادم روی او بنموده شد
غزل ۳۲۱ - مرد آن باشد که چون او را رهی بنموده شد
غزل ۳۲۲ - بوی رحمان از یمن آمد دل و جان تازه شد
غزل ۳۲۳ - بوئی از گلستان جان آمد
غزل ۳۲۴ - دوشم آن دلبر غمخوار ببالین آمد
غزل ۳۲۵ - دوای درد ما را یار داند
غزل ۳۲۶ - چو من کسی که ره مستقیم میداند