غزل ۳۲۸ - زود از درم در آی که تابم دگر نماند
غزل ۳۳۰ - چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند
غزل ۳۳۱ - شد تهی از عشق سر بی باده این میخانه ماند
غزل ۳۳۲ - کوه عقلی و بیابان جنونم دادهاند
غزل ۳۳۳ - در دیگ عشق باده کشان جوش کردهاند
غزل ۳۳۴ - قومی بمنتهای ولایت رسیدهاند
غزل ۳۳۵ - خنک آن روز که از عقل نجاتم دادند
غزل ۳۳۶ - از سر ازل پرده به بوی تو گشادند
غزل ۳۳۷ - خوشا آنان که ترک کام کردند
غزل ۳۳۸ - در دل شب خبر از عالم جانم کردند
غزل ۳۳۹ - عاشقان از لب خوبان می مستانه زدند
غزل ۳۴۰ - جهان را بهر انسان آفریدند
غزل ۳۴۱ - صد جلوه کنی هر دم و دیدن نگذارند
غزل ۳۴۲ - در روی چه خورشید تو دیدن نگذارند
غزل ۳۴۳ - عاشقان محو یار میباشند
غزل ۳۴۴ - عارفان از چمن قدس چو بوی تو کشند
غزل ۳۴۵ - شوخ آهو چشم من چون روی در صحرا کند
غزل ۳۴۶ - هر که حرفی ز کتاب دل ما گوش کند
غزل ۳۴۷ - عشق استفاده از قلم و لوح حق کند
غزل ۳۴۸ - آنکه باشد مست زهد او عیب مستان چون کند