عشق

میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۹۵ - آن جامه بر آن بدن چه زیباست میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۹۶ - عشق است که اندر دو جهان راه نجات است میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۹۷ - کس نیست که از لعل تو دشنام شنیده است میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۰۷ - دیشب مغی از خانه خمار برآمد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۱۰ - افسانه بد مستی ما دوش سمر شد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۱۱ - تا می بکیش زاهد و مفتی حرام شد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۱۵ - در ازل باده کشان چون گل پیمانه زدند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۱۹ - ترک من سبزه گرد لب دارد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۳ - شیخ و زاهد را خمیر از سبحه صد دانه بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۶ - من در این صحرا نهادم پا که نخجیرم کنند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۷ - خوشا دردی که درمانی ندارد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۹ - مهرش از دل مگو بدر نرود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۱ - می زدن در بزم نادانان ز نادانی بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۳ - معاشران قدح نوش اگر صواب کنند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۵۴ - میزند روز و شب جرس فریاد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۶۵ - بنقد حال شدم خاک هر چه بادا باد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۶۶ - ترکم امشب بسرا بیخود و مدهوش آمد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۶۹ - بنویس نامه گر رقم قتل ما بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۷۴ - حرف ما با تو شب دوش چه بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۸۲ - بهار شد که جهان خرمی ز سر گیرد