عشق

قوامی رازی دیوان اشعار شمارهٔ ۹۰ - در غزل است قوامی رازی دیوان اشعار شمارهٔ ۹۲ - در غزل است لبیبی قطعات و قصاید به جا مانده شمارهٔ ۱ - قصیده لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۸ - به شاهد لغت تیم، بمعنی کاروانسرا لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۷۴ - به شاهد لغت ملنگ، به معنی بیهوش سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳ - چشم یارم خواب و سنگین است بیداری مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸ - ای بی‌لب تو خشک دهانِ پیاله‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲ - بی‌لبت شد سنگباران بر لب پیمانه‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷ - ز ناله منع مکن عاشق بلاکش را سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹ - حرص افزون می شود از مرگ ما افلاک را سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴ - تا جلوه عنان تو برداست هوش ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱ - هجرش آخر کرد خرم جان افگار مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴ - جانب ما دیده را وا کرده پوشیدن چرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶ - ای ز رویت درگرفته شمع‌ها در خانه‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۸ - ای خاکمال سرو روان تو آب‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۵ - با بد و نیک جهان از بسکه همدوشیم ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۰ - هر شب از یادت منور می کنم کاشانه را سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۱ - ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود را سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۶ - ناله کردن بر سر کویش هوس باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۲ - غنچه دارم در بغل گر مشت زر باشد مرا