عشق

سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۲ - پیر گشتیم ز غم یاد جوان ما را بس سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۸ - تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۰ - تو و بدمستی و عاشق کشی و خنجر خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۲ - روز محشر بزم دست سوی افسر خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۲ - مه بود در کلبه ام چون در ته دامن چراغ سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۳ - صرف شد عمر من ای یار غلط کردم حیف سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۳ - ز شهر از دست تو امروز ای گل پیرهن رفتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۸ - به کویت از سر خود سجده مقبل نمی دانم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۰ - گر به کف مانند گل مشت زری می داشتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۱ - صبا از خنده آن گل حدیثی گفت در گوشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۳ - از عدم جسم خراب و رنگ زرد آورده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۵ - دل را اسیر خط بناگوش کرده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۶ - خوش آن مستی که درد و داغ خود را چاره می کردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۲ - در چمن از گریه آبی بر رخ گل می زنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۸ - نسیم صبح پیامی رساند در گوشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۲ - نمی شود دم پیری اجل فراموشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۳ - بیابان گردم و از کشور آرام بیرونم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۵ - می روم در باغ و سر در پای سنبل می کنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۶ - خبر از زلف او با جان غم پیوسته آوردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۱ - تا به سودای تو از خانه به بازار شدیم