عشق

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۰ - به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۲ - رخت هستی دل سوی آن جامه گلگون می کشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۸ - داغ را دل در کنار خویشتن می پرورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۲ - عالم به چشم مستان چون آب می نماید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۵ - به استقبال چشمت فتنه از هر سوی صف بندد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۹ - قامتش چون از بهار جلوه رعنا می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۱ - دور از آن مژگان مرا دل سوی خنجر می رود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۲ - نگه مست تو خون دل احباب خورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۵ - آئینه را جمال تو صاحب نظر کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۸ - مرغ دلم چو ناله کشیدن هوس کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۴ - بی گفتگوی رزق مهیا نمی شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۱ - آمد خزان نسیم گل و یاسمن نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۳ - ساقیا برخیز از طاق طرب مینا فتاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۸ - مرا هر شب تب هجران آن بدخو بسوزاند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۹ - عقل و هوشم رفت تا آن تندخو خنجر کشید سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۳ - صدای مقدم گلچین چو در گلزار می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۴ - چشم مست او ندانستست انجامم هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۵ - نمی رود ز دم یاد آن جوان هرگز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۶ - صد بیابان طی شد و از کاروان دورم هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۹ - فرهاد ناله می کند از تیشه ام هنوز