عشق

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۲ - بر گلویم تیغ خون افشان چو آب کوثر است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۶ - همره اغیار آن گل سر به صحرا کرد و رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۸ - دست کلیم داغ دل شعله رنگ ماست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲۱ - در دل خوبان به جای مهر دایم کینه است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۱ - شبی که از دلم آه شرر فغان برخاست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۲ - بر سر بالینم آن گل آمد و خندید و رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۹ - بی تو در گلشن مرا فریاد بلبل آتش است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۴ - شبی که بر سرم آن سبزپوش می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۷ - به سیر گل مگر آن شوخ گلگون پوش می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۳ - مبادا کار من با چشمت ای مژگان خدنگ افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۲ - دیده چرخ به ظالم نگران خواهد بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۸ - روزی که یار مست برون از چمن شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۸ - به سوی بحر اگر سیلاب اشکم رهنمون افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۳ - تا به زلف خویش خوبان هم‌نشینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۹ - از رخت میخانه امشب آنقدر مسرور بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۳ - تکلم از دهانش گر ز تنگی دیر می ریزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۶ - بی تو در چشمم نگه در شیشه چون سیماب بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۳ - ز سودای رخت همیان زر گل بر سرم ریزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۶ - شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۹ - ز دل پروانه آهم به لب مأیوس می آید