غم

بلند اقبال غزلیات شماره ۲۶۸ - کس نگردد مبتلای درد وآزار فراق بلند اقبال غزلیات شماره ۲۷۰ - فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق بلند اقبال غزلیات شماره ۲۸۴ - مرا به جز غم وحسرت ز عشق یار چه حاصل بلند اقبال غزلیات شماره ۳۰۶ - پای بند خم آن زلف گره گیر شدم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۱۱ - یک آه اگر از دل صد چاک برآرم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۲۲ - دل من هست چو عمان دهان شد صدفم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۲۶ - خیمه زدسلطان عشق اندر دلم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۳۸ - ز حال من خبرت نیست کز فراق تو چونم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۴۶ - ما کجا کی عاشق دلخسته ایم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵۷ - آگه نیی که بیتو شب و روز چون کنیم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵۹ - دل به من گوید ز غم کز شهر در هامون رویم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۸۰ - آتشی عشق زد به خرمن من بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۰ - در دلم عشق آتشی افروخته بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۹ - خیز ای بت من باده گلگون کهن ده بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴۴ - چه اول مهربان بودی چه آخر کینه جو گشتی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴۵ - بتا دیر آمدی و زود رفتی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۵۵ - عجب ای ترک بی وفا بودی بلند اقبال غزلیات شماره ۵۰۲ - درکجائی شب وروز ای دل اگر یار منی بلند اقبال غزلیات شماره ۵۱۵ - از چیست ترشروئی بهر چه تلخ گوئی بلند اقبال ترکیبات شمارهٔ ۴ - دراحوال خود گوید