غنایی

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۲۷ - چشم من حلقه ای از سلسله ی دست من است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۳۵ - دلم نگاه ترا سخت آشنا دیده ست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۶۴ - ز من شکایت آن جورپیشه برعکس است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۸۵ - چشم او از دست نرگس، جام مخموری گرفت سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۸۶ - با تو گل را سر و سامان خودآرایی نیست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۸۸ - تا به کی ای خضر خواهی این چنین غافل نشست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۹۳ - بیا که بی لب لعل تو بس که پیر شده ست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۹۴ - از مشک چین مگو، که در آن زلف چین پر است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۴۹ - زان می که باغ را رخ او در پیاله ریخت سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۸۰ - درین حدیقه دل مستمند بسیار است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۸۶ - حکایت لب او همچو قند مشهور است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۸۷ - مشرق خورشید را فیض گریبان تو نیست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۹۲ - بیا که دل ز ورق حرف کینه خواهی شست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۱۲ - شبم این روشنی کز آه دیده ست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۳۶ - عشق خونریز که شیر مست است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۶۵ - وجودم را غم عشق تو ای بی باک می سوزد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۸۷ - تا از قبول عشق، سخن بهره مند شد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۰۴ - جا به هر دل که گرفت او، دگر از جا نرود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۱۳ - دل آشفته از نام شراب ناب می سوزد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۲۸ - خورشید از نمود رخت بی نمود شد