غزل ۱۸۸۳ - پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست
غزل ۱۸۸۴ - آن را که در وطن لب نانی میسرست
غزل ۱۸۸۶ - مردن به درد عشق به دنیا برابرست
غزل ۱۸۸۷ - ما را کلاه فقر به افسر برابرست
غزل ۱۸۸۸ - دیوانه خموش به عاقل برابرست
غزل ۱۸۹۰ - زلف معنبر تو به صد جان برابرست
غزل ۱۸۹۱ - پیش کسی که درد به درمان برابرست
غزل ۱۸۹۲ - با آب خضر آن خط شبگون برابرست
غزل ۱۸۹۳ - وحدت سرای دل به جهانی برابرست
غزل ۱۸۹۴ - بیم و امید در دل اهل جهان پرست
غزل ۱۸۹۶ - از شادی جهان غم دلدار خوشترست
غزل ۱۸۹۸ - جانهای آرمیده ز مردم رمانترست
غزل ۱۸۹۹ - خط را به دور عارض او شان دیگرست
غزل ۱۹۰۱ - خشتی مرا ز کوی تو در زیر بس است
غزل ۱۹۰۳ - صبح امید من نفس سرد من بس است
غزل ۱۹۱۰ - ترک خودی مراد ز قطع مراحل است
غزل ۱۹۱۲ - آب حیات شبنم آن روی چون گل است
غزل ۱۹۱۵ - نقد نشاط در دل گنجینه خم است
غزل ۱۹۱۶ - عرش بلند مرتبه بنیان آدم است
غزل ۱۹۱۷ - ای روح، سیر عالم امکان چه لازم است؟