غزل ۱۷۵۲ - ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است
غزل ۱۷۵۳ - کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است
غزل ۱۷۶۲ - ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است
غزل ۱۷۶۴ - عمارتی که نگردد خراب، همواری است
غزل ۱۷۶۵ - به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است
غزل ۱۷۶۶ - درین جان که سرانجام خانه پردازی است
غزل ۱۷۷۰ - چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است
غزل ۱۷۷۱ - ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است
غزل ۱۷۷۲ - فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است
غزل ۱۷۷۵ - به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است
غزل ۱۷۷۷ - بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است
غزل ۱۷۷۸ - در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است
غزل ۱۷۷۹ - همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست
غزل ۱۷۸۰ - نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست
غزل ۱۷۸۱ - ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست
غزل ۱۷۸۲ - شود ز داغ دل عاشقان خسته درست
غزل ۱۷۹۲ - اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟
غزل ۱۷۹۳ - سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟
غزل ۱۷۹۶ - دروغ شیوه طبع یگانه ما نیست
غزل ۱۷۹۸ - بیان شوق به تیغ زبان میسر نیست