فلسفه

آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۱۰۷ - ساحت کون و مکان عرصه میدان اوست آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۱۶۲ - زتن بریدن جان پیش عاشق آسانست شاه نعمت‌الله ولی مثنویات شماره ۸۵ - کثرت و وحدت که می‌ گوئی چنان آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۰۰ - من بخود مشغول و یار از دست رفت آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۲۰ - زاهد که همی گفت می ناب حرام است آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۳۵ - از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۳۷ - آفتاب عشقبازان حسن عالمگیر تست آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۴۹ - سود ره عشق چیست جمله زیان است آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۶۶ - بمددکاری عشقت زهوس شاید رست آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۸۴ - خوب باشد گر زخوبان سر زند کردار زشت آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۸۷ - ساقیا خیز که یک نیمه زشعبان بگذشت آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۹۵ - کیم من تا توانم دهر زد از هستی بدرگاهت آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۱۰ - وقت آنست که بیرون فکنی رخت از کاخ آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۱۲ - هر که از عین امتحان بیند آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۱۵ - رندی که او بکوی مغان ره نشین بود آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۲۴ - گدای میکده در دست جام جم دارد آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۳۱ - یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۳۸ - اگر عقد میفروشت زشراب حل نسازد آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۴۴ - گرچه نقش قلم صنع همه زیبا شد آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۴۹ - آنان که حجاب تن و جان را بدریدند