شماره ۵۱ - دوش در سودای او بر من به بیداری گذشت
شماره ۵۵ - رفت عمر و غم عشقش ز دل ریش نرفت
شماره ۱۷۸ - باز از چمن غیب برآورد صبا دم
شماره ۱۳ - داری اشرف زنی که چون می بست
شماره ۴۶ - نخلی است روزگار و مرا تیشه شیشه است
شماره ۱۹۶ - دل به دهر حیلهگر دادم، غلط کردم غلط
شماره ۲۰۱ - مرا که هست ز هر باب کردگار حفیظ
شماره ۲۲۰ - پس از وفاتم اگر بگذری تو بر سر خاک
شماره ۲۹۱ - تا کی به بزم شوق غمت جا کند کسی
شماره ۶۰ - بقای عمر در این خاکدان فانی نیست
بخش ۳۰ - در بیان وفات کردن راجه جسرت در فراق رام
بخش ۸۴ - جنگ رام و لچمن با دیوان
بخش ۱۸ - در بیان آنکه ملک الموت آئینه صافی است که هر کس روی خود در او میبیند اگر دیو است دیوش میبیند و اگر فرشته است فرشته الی مالانهایه
بخش ۶۸ - در بیان آنکه چون مولانا قدسنا اللّه یسره العزیز نقل فرمود چلبی حسام الدین بولد گفت که بجای والد خویش تو بنشین و شیخی کن تا من در خدمت ایستاده باشم. ولد قبول نکرد و گفت که مولانا نگذشته است، حاضر است المؤمنون لایموتون چنانکه در زمان مولانا خلیفه بودی بعد از او هم خلیفه باش.
غزل ۸ - در آتش ارفکنم تخم مهربانی را
غزل ۱۷ - عزت دیگر بود در دامن صحرا مرا
غزل ۸۱ - آنکه زخمی از زبان او نخوردم سوسنست
غزل ۸۵ - شیوه نادان بود بر عاشق بیدل گرفت
غزل ۸۶ - هر قدم لغزیدنی فرش قدمگاه منست
غزل ۸۹ - جلوه ی پیچ و خم از موی کمر خواهد رفت