معنویت

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۶ - شب ز دردم، جمله دریا حق گذشت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۱ - عرق بر خویش چون از تاب آن گلبرگ تر پیچد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۳ - بکش تیغ ای ستمگر تا جهانی جان بکف گردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۶۴ - نخل امیدت ببار آه سحر میآورد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۲ - گره در ابروان، از گرمی خویش چو اخگر شد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۸ - بخود دم تا فرو بردم، سخن شد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۰۳ - آنانکه از شراب تو مدهوش گشته اند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۹ - نوبهار آمد، خردگو فکر زنجیرم کند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۲ - هست سالک با خدا، گر کار دنیا میکند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۵ - سخن سیم و زر و خانه و اسباب بود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۴۳ - چو شرح حال شهیدان او رساله شود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۵۴ - تنها ز لفظ، شعر تو دلبر نمیشود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۵۶ - عشق او جان خسته میخواهد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۶۱ - ره مقصود طی کردن، نه از تقصیر میآید واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۷۴ - دل که باشد نشیمن غم یار واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۳ - خلق می‌بینند فیض از تنگدستان بیشتر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۶ - کشد کلفت ز دنیا کم، بود هرکس بتمکین تر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۹ - بهار کرد جهان را ز کوه و صحرا سبز واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۰۳ - یار طفلست و،ره کوچه نجسته است هنوز واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۰۵ - کاروان راه گمنامی نمیخواهد جرس