غزل ۱۲۳ - وصل تو نصیب دل صاحب نظری نیست
غزل ۲۲۲ - کام من از آن کنج دهان هیچ ندادند
غزل ۲۲۳ - خاکم به ره آن بت چالاک نکردند
غزل ۲۳۳ - تشنگان ستمت زندگی از سر گیرند
غزل ۲۴۳ - جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند
غزل ۲۶۹ - گر در آید شب عید از درم آن صبح امید
غزل ۳۳۹ - دوش از لب نوشش سختی چند شنیدم
غزل ۴۴۶ - گر نه از کشتن عشاق به تنگ آمدهای
غزل ۱۸ - سیاه چرده بتم را نمک ز حد بگذشت
غزل ۲۳ - حاصل ز زندگانی ما جز وبال نیست
غزل ۳۲ - دردا که درد ما به دوایی نمی رسد
غزل ۴۴ - بی روی یار صبر میسر نمیشود
غزل ۸۱ - منم اسیر و پریشان ز یار خود محروم
غزل ۸۵ - از حد گذشت درد و به درمان نمیرسیم
شمارهٔ ۷ - در یاس از خلق و توکل به خدا
شمارهٔ ۱۷ - ایضا در شکایت از قرض گوید
شماره ۷۲ - گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟
شماره ۸۲ - دریغ آن که گرد کرد با رنج
غزل ۱۹۳ - من چون زیم که هیچ گه آن نوبهار حسن
غزل ۲۱۵ - نه عقل ماند و نه دانش نه صبر ماند و نه طاقت