ناامیدی

صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۸۲ - برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۸۵ - نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۱۳ - آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۲۶ - از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۳۶ - چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۶۱ - کی دل غمگین به زور آه و افغان وا شود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۹۸ - گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۷۳۴ - کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۷۳۵ - دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۷۷۱ - روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۷۹۶ - زخط پشت لب آن طاق ابرو از نظر افتد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۸۰۷ - کسی تا کی به دامان شب و آه سحر پیچد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۸۲۲ - نمی بندد کمر هر کس کز او زنار برگردد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۸۴۹ - زآب دیده من بید مجنون سبز می گردد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۸۵۵ - کجا دیوانه را دل از ملامت تنگ می گردد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۸۹۷ - زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۲۷ - مرا فکر غریب آواره دایم از وطن دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۳۳ - کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۵۰ - خیال تیغ سیرابش مرا جان تازه می دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۰۲۹ - غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزد