شماره ۱۶۵ - فرهاد را ز شیرین، حرمان ز بخت شور است
شماره ۹۸ - چه فتنه ها که در اندازه گمان تو نیست
بخش ۱۹۰ - سخن در بی وفایی روزگار
بخش ۲۳ - اسکندر در برابر پیکر کوشِ پیل دندان، سالار چین
شماره ۵۹ - ساقی مکن دریغ ز پیر و جوان شراب
شماره ۲۰۱ - زینهار چون حباب مپرس از نشان صبح
شماره ۳۲۰ - روشندلان که آخر دم از جهان روند
شماره ۲۹۷ - در آن چمن که تو دیدی گلی ببار نماند
شماره ۳۲۷ - مقام ما بسر کوی یار خواهد بود
شماره ۱۲۴ - پری رخی است عرق کرده عکس ماه در آب
شماره ۱۸۳ - الفت آباد محبت را خراج دیگر است
شماره ۳۶۴ - رواج ساختگی های روزگار نداشت
شماره ۷۸۸ - مصرع پیچیده زنجیر سودا خوانده ایم
بخش ۳۴ - نصیحت کردن مهین بانو شیرین را
شماره ۳۵ - دل زارم که عمرش جز دمی نیست
شماره ۴۷ - از زلف و رخت روز و شبم تیره و تار است
شماره ۸۴ - بدامگاه غمت دل فتاده و شاد است
شماره ۱۰۸ - هر گل که پس از مردنم از خاک بر آمد
شماره ۱۸۶ - کارم بشد از دست ندانم که چه حالست
شماره ۲۸۰ - ای دل چه چاره چون که جهان پایدار نیست