شماره ۵۱ - رفت عهد شباب و دندان ریخت
شماره ۱۵۰ - پیری مگو مرا ز جوانی پدید شد
شماره ۱۹۱ - کهن پیر گردون به موی سفید
شمارهٔ ۹۹ - خواجه حافظ فرماید
شماره ۱۲۸ - دمبدم عمر میرود بر باد
شماره ۱۶۴ - عمر برآمد مرا به نیمه هفتاد
شماره ۱۹۲ - خواجه در آرزوی عمر دراز
شماره ۴۶۰ - گر چه پیرم هست در دل ذوق تأثیرم هنوز
شماره ۱۶۱ - آمد خزان و عیش و طرب از زمانه رفت
شماره ۵۳۴ - مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی
شماره ۱۸۵ - به تغافل همه روزان و شبان میگذرد
شماره ۱۶۱ - آنچنان بدگمان که بود، نماند
شماره ۲۳۸ - سفید گشت سرم از شکوفه پیری
شماره ۳۸۹ - عمرم همه صرف گلرخان شد
شماره ۴۶۰ - حباب وقت خودم در شط تنک ظرفی
شماره ۵۳۵ - جوانی ام به جفا رفت و موسم پیری ست
شمارهٔ ۱۳ - تیر شباب
شماره ۷۶ - یکی روز رفتم بگلگشت باغ
شماره ۶۶ - وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟
شماره ۱۳۲ - امیر گنه: مه سالْ اگر که نودْ بو