ملا احمد نراقی : باب چهارم
کراهت و تنفر طبع
صفت بیست و هفتم: کراهت است که عبارت است از تنفر طبع از چیزی که دریافتن آن، سبب المی و تعبی گردد و چون کراهت، قوت گیرد آن را مشقت گویند و کراهت، یا از چیزی است که میل و شوق و محبت به آن شرعا و عقلا ممدوح و مستحسن است یا از چیزی است که چنین نیست و آنچه از اخلاق است قسم اول است نه دوم بلکه بعضی از اقسام دوم از صفات فاضله است. انوری : رباعیات
رباعی ۲۷۹ - منزل دوردست و روز بیگاه ای دل
منزل دوردست و روز بیگاه ای دل نهج البلاغه : خطبه ها
توصیف گمراهان
و من خطبة له عليهالسلام صفة الضال همام تبریزی : غزلیات
شماره ۱۸۸ - ای باد نو بهاری بوی بهشت داری
ای باد نو بهاری بوی بهشت داری عطار نیشابوری : باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا
شماره ۲۰ - آن به که ز عقل خود جنون یابی باز
آن به که ز عقل خود جنون یابی باز سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۲۰۴ - دلی کز وصل جانان بازماند
دلی کز وصل جانان بازماند مولوی : غزلیات
غزل ۳۲۷ - از دفتر عمر ما، یکتا ورقی ماندهست
از دفتر عمر ما، یکتا ورقی ماندهست سعدی : قطعات
شماره ۹۴ - چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش
چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۱۷۷ - طره ات گر ز دل م صبر چنین خواهد برد
طره ات گر ز دل م صبر چنین خواهد برد یغمای جندقی : رباعیات
شماره ۱۴۷ - هشیارانت خوار نهند از مستی
هشیارانت خوار نهند از مستی خاقانی : غزلیات
غزل ۲۴۵ - چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم
چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۳۳۰ - هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد
هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۵۸۶ - هجران رسیده، کی برد از روزگار، فیض
هجران رسیده، کی برد از روزگار، فیض واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۱۷۶ - خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است
خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است سعیدا : رباعیات
شماره ۲۰ - ای ماهوشان، فقیر، درویش شماست
ای ماهوشان، فقیر، درویش شماست فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۱۲۸ - چون باغ شکفته از گیاهی نشوم
چون باغ شکفته از گیاهی نشوم عطار نیشابوری : باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن
شماره ۱۶ - چون بسیارست ضعف در ایمانت
چون بسیارست ضعف در ایمانت امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شماره ۱۵۳ - مائیم و دلی ز دست رفته
مائیم و دلی ز دست رفته طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۴ - داری دولبی که از ازل هم نمکند
داری دولبی که از ازل هم نمکند حافظ : غزلیات
غزل ۴۳۱ - لبش میبوسم و در میکشم می
لبش میبوسم و در میکشم می
کراهت و تنفر طبع
صفت بیست و هفتم: کراهت است که عبارت است از تنفر طبع از چیزی که دریافتن آن، سبب المی و تعبی گردد و چون کراهت، قوت گیرد آن را مشقت گویند و کراهت، یا از چیزی است که میل و شوق و محبت به آن شرعا و عقلا ممدوح و مستحسن است یا از چیزی است که چنین نیست و آنچه از اخلاق است قسم اول است نه دوم بلکه بعضی از اقسام دوم از صفات فاضله است. انوری : رباعیات
رباعی ۲۷۹ - منزل دوردست و روز بیگاه ای دل
منزل دوردست و روز بیگاه ای دل نهج البلاغه : خطبه ها
توصیف گمراهان
و من خطبة له عليهالسلام صفة الضال همام تبریزی : غزلیات
شماره ۱۸۸ - ای باد نو بهاری بوی بهشت داری
ای باد نو بهاری بوی بهشت داری عطار نیشابوری : باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا
شماره ۲۰ - آن به که ز عقل خود جنون یابی باز
آن به که ز عقل خود جنون یابی باز سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۲۰۴ - دلی کز وصل جانان بازماند
دلی کز وصل جانان بازماند مولوی : غزلیات
غزل ۳۲۷ - از دفتر عمر ما، یکتا ورقی ماندهست
از دفتر عمر ما، یکتا ورقی ماندهست سعدی : قطعات
شماره ۹۴ - چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش
چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۱۷۷ - طره ات گر ز دل م صبر چنین خواهد برد
طره ات گر ز دل م صبر چنین خواهد برد یغمای جندقی : رباعیات
شماره ۱۴۷ - هشیارانت خوار نهند از مستی
هشیارانت خوار نهند از مستی خاقانی : غزلیات
غزل ۲۴۵ - چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم
چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۳۳۰ - هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد
هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۵۸۶ - هجران رسیده، کی برد از روزگار، فیض
هجران رسیده، کی برد از روزگار، فیض واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۱۷۶ - خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است
خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است سعیدا : رباعیات
شماره ۲۰ - ای ماهوشان، فقیر، درویش شماست
ای ماهوشان، فقیر، درویش شماست فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۱۲۸ - چون باغ شکفته از گیاهی نشوم
چون باغ شکفته از گیاهی نشوم عطار نیشابوری : باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن
شماره ۱۶ - چون بسیارست ضعف در ایمانت
چون بسیارست ضعف در ایمانت امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شماره ۱۵۳ - مائیم و دلی ز دست رفته
مائیم و دلی ز دست رفته طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۱۴ - داری دولبی که از ازل هم نمکند
داری دولبی که از ازل هم نمکند حافظ : غزلیات
غزل ۴۳۱ - لبش میبوسم و در میکشم می
لبش میبوسم و در میکشم می
