غزالی : رکن اول - در عبادات
بخش ۴۹ - فریضه ششم
آن که به قصد قی نکند و اگر بی اختیار وی اوفتد، باطل نشود و اگر به سبب زکام یا به سببی دیگر آبی منعقد از حلق بیرون آورد و بیندازد، زیان ندارد که از این حذر کردن دشوار بود، مگر که چون به دهان رسد، آنگاه به گلو فرو برد این روزه را باطل کند. عسجدی : اشعار باقیمانده
شمارهٔ ۲۰ - وله
گفتم میان گشائی، گفتا که هیچ نایم مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۳۲
خائیدن آن لب که چشیدی شکرش صوفی محمد هروی : دیوان اطعمه
بخش ۱۴۷
ماس را دید چون به بغرا ضم الهامی کرمانشاهی : خیابان اول
بخش ۱۲۳ - آمدن سی و دو سوار از لشگر مخالف در شب عاشورا به یاری امام(ع)
گهی با خداوند خو راز راند سیدای نسفی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۸
روزی که یار مست برون از چمن شود امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۳۰
عشاق دل غمزده را شاد نخواهند سعدی : مفردات
بیت ۳۴
گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود کوروس سرهنگ زاده : کوروس سرهنگ زاده
شبگرد
من مستم و مدهوشم، شبگرد قدح نوشم فخرالدین عراقی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - ایضاله
طرب، ای دل، که نوبهار آمد مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۰۰۰
ساقی بیار بادهٔ سغراق ده منی اقبال لاهوری : جاویدنامه
احوال دوشیزهٔ مریخ که دعوی رسالت کرده
در گذشتیم از هزاران کوی و کاخ انوری : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۵
چون کسی نیست که از عشق تو فریاد رسد رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۲۴ - حارثی مروی عَلَیهِ الرَّحمة
فاضلی دانشور و شیخی معرفت گستر است. مدتها در مرو و بلخ شیخ اسلامی نموده. از محبان صدق اندیش و سخن سنجان مدحت کیش اهل بیت رسالتؐحضرت ائمهٔ معصومین بوده و از همگنان گوی مفاخرت ربوده. قصاید بسیار به زبان عربی در مدایح آن بزرگواران منظوم کرده. غالب اشعارش به آن زبان است. این دو رباعی از اوست: محتشم کاشانی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۷
از لطف تو سهل است کرم ورزیدن امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۸۲۱
بر آسمان پریوش چون ماه ما برآید سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۲۰
ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من فضولی : غزلیات
شمارهٔ ۲۸۴
عمریست روی دل از نکویی ندیده ایم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۴۶۴
عالمی صورتست و او معنی رودکی : ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه
بخش ۹۰
نزد تو آماده بدو آراسته
بخش ۴۹ - فریضه ششم
آن که به قصد قی نکند و اگر بی اختیار وی اوفتد، باطل نشود و اگر به سبب زکام یا به سببی دیگر آبی منعقد از حلق بیرون آورد و بیندازد، زیان ندارد که از این حذر کردن دشوار بود، مگر که چون به دهان رسد، آنگاه به گلو فرو برد این روزه را باطل کند. عسجدی : اشعار باقیمانده
شمارهٔ ۲۰ - وله
گفتم میان گشائی، گفتا که هیچ نایم مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۳۲
خائیدن آن لب که چشیدی شکرش صوفی محمد هروی : دیوان اطعمه
بخش ۱۴۷
ماس را دید چون به بغرا ضم الهامی کرمانشاهی : خیابان اول
بخش ۱۲۳ - آمدن سی و دو سوار از لشگر مخالف در شب عاشورا به یاری امام(ع)
گهی با خداوند خو راز راند سیدای نسفی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۸
روزی که یار مست برون از چمن شود امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۳۰
عشاق دل غمزده را شاد نخواهند سعدی : مفردات
بیت ۳۴
گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود کوروس سرهنگ زاده : کوروس سرهنگ زاده
شبگرد
من مستم و مدهوشم، شبگرد قدح نوشم فخرالدین عراقی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - ایضاله
طرب، ای دل، که نوبهار آمد مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۰۰۰
ساقی بیار بادهٔ سغراق ده منی اقبال لاهوری : جاویدنامه
احوال دوشیزهٔ مریخ که دعوی رسالت کرده
در گذشتیم از هزاران کوی و کاخ انوری : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۵
چون کسی نیست که از عشق تو فریاد رسد رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۲۴ - حارثی مروی عَلَیهِ الرَّحمة
فاضلی دانشور و شیخی معرفت گستر است. مدتها در مرو و بلخ شیخ اسلامی نموده. از محبان صدق اندیش و سخن سنجان مدحت کیش اهل بیت رسالتؐحضرت ائمهٔ معصومین بوده و از همگنان گوی مفاخرت ربوده. قصاید بسیار به زبان عربی در مدایح آن بزرگواران منظوم کرده. غالب اشعارش به آن زبان است. این دو رباعی از اوست: محتشم کاشانی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۷
از لطف تو سهل است کرم ورزیدن امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۸۲۱
بر آسمان پریوش چون ماه ما برآید سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۲۰
ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من فضولی : غزلیات
شمارهٔ ۲۸۴
عمریست روی دل از نکویی ندیده ایم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۴۶۴
عالمی صورتست و او معنی رودکی : ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه
بخش ۹۰
نزد تو آماده بدو آراسته
