آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۷۷۰ - من که نتوانم هوس را پای در دامن کشم
من که نتوانم هوس را پای در دامن کشم
فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۵۲۵ - در دل تنگم خموشی میکند انبار حرف
در دل تنگم خموشی میکند انبار حرف
ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٣٣۶ - کسیکه اهل خرد باشد آن سزد از وی
کسیکه اهل خرد باشد آن سزد از وی
اوحدالدین کرمانی : الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
شماره ۶۷ - دلدار طلب مکن که دلدار نماند
دلدار طلب مکن که دلدار نماند
اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
خنکن ملتی کز وارداتش
خنکن ملتی کز وارداتش
حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۷۷ - محبّت خون گرمی بخشد این گلبن مثالان را
محبّت خون گرمی بخشد این گلبن مثالان را
ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۶۱۱ - ای دور شب فراق آخر بسر آی
ای دور شب فراق آخر بسر آی
رشیدالدین میبدی : ۹۲- سورة اللیل- مکیة
النوبة الاولى
قوله تعالى: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.
بابافغانی : غزلیات
شماره ۳۵۱ - سراسر شیوه ی نازست سرو ناز پروردش
سراسر شیوه ی نازست سرو ناز پروردش
اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۲۹۳ - با من بت من هیچ نکو عهد نشد
با من بت من هیچ نکو عهد نشد
شاه نعمت‌الله ولی : رباعیات
رباعی ۵۷ - این علم بدیع ما بیانی دگر است
این علم بدیع ما بیانی دگر است
فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۷۴۵ - بیا بمیکده تأثیر را تماشا کن
بیا بمیکده تأثیر را تماشا کن
ازرقی هروی : رباعیات
شماره ۲ - تا هجر تو کرد بر وصال تو شتاب
تا هجر تو کرد بر وصال تو شتاب
ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٣٣٩ - گر پرسدت کسی که بر آتش چه افکنند
گر پرسدت کسی که بر آتش چه افکنند
شاه نعمت‌الله ولی : رباعیات
رباعی ۱۶۰ - دانستن علم دین شریعت باشد
دانستن علم دین شریعت باشد
اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شماره ۸۲ - بر من در رحمت که گشاید جز تو
بر من در رحمت که گشاید جز تو
حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۸۹۶ - درد دل گفتمی، ار همنفسی داشتمی
درد دل گفتمی، ار همنفسی داشتمی
نظیری نیشابوری : رباعیات
شماره ۳۸ - گر دست تو بحر نیست چون می جوشد
گر دست تو بحر نیست چون می جوشد
کوهی : غزلیات
شماره ۱۷۵ - نظر دارد بسوی ما شه عیار تنها یک
نظر دارد بسوی ما شه عیار تنها یک
شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۳۵۵ - دل ما با زبان یکی است یکیست
دل ما با زبان یکی است یکیست