قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۹ - و له فی المدیحه
گشودی زلف قیرآگین جهان را قیروانکردی آذر بیگدلی : حکایات
شماره ۳۸ - شنیدم یکی از بزرگان عصر
شنیدم یکی از بزرگان عصر رشیدالدین میبدی : ۱۲- سورة یوسف- مکیة
۸ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: «وَ جاءَ إِخْوَةُ یُوسُفَ» مفسران و اصحاب اخبار پیشین گفتند که چون ملک مصر بر یوسف راست شد و مملکت را ترتیب داد همان سال آثار برکت وى پیدا گشت، رود نیل وفا کرد و نعمت فراخ گشت، جبرئیل آمد و گفت امسال اوّل آن سال هفت گانه است که خصب و فراخى نعمت بود، یوسف بفرمود تا همه صحرا و بوادى تخم ریختند، آنجا که چشمه آب و رود بود بآب آن را بپروردند و آنجا که آب نبود یوسف دعا کرد تا ربّ العزّه باران فرستاد و آن را بباران بپروردند، آن گه کندوها و انبارها از آن خوشهاى غلّه پر کردند و همچنین هفت سال پیاپى جمع همى کردند. پس ابتداء سال قحط آن بود که ملک ریّان در خانه خفته بود در میانه شب آواز داد که یا یوسف الجوع الجوع. فقال یوسف هذا اوان القحط پس هفت سال برآمد که درخت برنیاورد و کشته خوشه نپرورد، اهل مصر سال اوّل طعام از یوسف خریدند بنقد تا در مصر یک درم و یک دینار بدست هیچ کس نماند مگر که همه با خزینه ملک شد. دوم سال هر چه چهارپایان و بار گیران بودند همه دربهاى طعام شد. سوم سال هر چه پیرایه و جواهر بود، چهارم سال هر چه بردگان بودند از غلامان و کنیزکان، پنجم سال هر چه ضیاع و عقار و مسکن بود، ششم سال فرزندان خود را ببندگى بفروختند. هفتم سال مردان و زنان همه تنهاى خویش ببندگى به یوسف فروختند تا در مصر یک مرد و یک زن آزاد نماند، پس ملک با یوسف مشورت کرد در کار مصریان و یوسف را وکیل خود کرد بهر چه صواب بیند در حقّ ایشان، گفت اى یوسف راى آنست که تو گویى و صواب آنست که تو بینى و هر چه تو کنى در حقّ ایشان پسندیده منست. بابافغانی : غزلیات
شماره ۲۲ - نظر بغیر نباشد اسیر بند ترا
نظر بغیر نباشد اسیر بند ترا اقبال لاهوری : پیام مشرق
جوی آب
بنگر که جوی آب چه مستانه میرود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۸۱۷ - ز حق رسید ندا لا اله الا هو
ز حق رسید ندا لا اله الا هو رشیدالدین وطواط : ترکیبات
شمارهٔ ۴ - هم در مدح اتسز
با من آخر، صنما، جنگ چرا باید داشت؟ هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۱۳۶ - پیش از روزی، که خاک قالبم گل ساختند
پیش از روزی، که خاک قالبم گل ساختند رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۱ - بود اگر با قد موزون آفتاب
بود اگر با قد موزون آفتاب امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۸۳ - ای درج لعل دوست مگر خاتم جمی
ای درج لعل دوست مگر خاتم جمی اقبال لاهوری : زبور عجم
مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموز
مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموز کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۲۰۴ - بخت بد جائیکه پای کینه محکم می کند
بخت بد جائیکه پای کینه محکم می کند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۳۰ - ای جهانی بنده چون من مر ترا
ای جهانی بنده چون من مر ترا حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۴۶۳ - هرکس به خاک میکده مست و خراب مُرد
هرکس به خاک میکده مست و خراب مُرد وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۱۲۲ - جانان نظری کو ز وفا داشت ندارد
جانان نظری کو ز وفا داشت ندارد شاه نعمتالله ولی : قطعات
قطعه ۷۴ - در حقیقت یکی عدد نبود
در حقیقت یکی عدد نبود خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۲۴۶ - هر خطایی که سزاوار عتابی باشد
هر خطایی که سزاوار عتابی باشد اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۲۱۲ - چشمی دارم همه پر از صورت دوست
چشمی دارم همه پر از صورت دوست رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۶۰ - من کنم پیش تو دهان پر باد
من کنم پیش تو دهان پر باد بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۱۵۲ - به طراز دامن ناز و چه ز خاکساری ما رسد
به طراز دامن ناز و چه ز خاکساری ما رسد
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۹ - و له فی المدیحه
گشودی زلف قیرآگین جهان را قیروانکردی آذر بیگدلی : حکایات
شماره ۳۸ - شنیدم یکی از بزرگان عصر
شنیدم یکی از بزرگان عصر رشیدالدین میبدی : ۱۲- سورة یوسف- مکیة
۸ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: «وَ جاءَ إِخْوَةُ یُوسُفَ» مفسران و اصحاب اخبار پیشین گفتند که چون ملک مصر بر یوسف راست شد و مملکت را ترتیب داد همان سال آثار برکت وى پیدا گشت، رود نیل وفا کرد و نعمت فراخ گشت، جبرئیل آمد و گفت امسال اوّل آن سال هفت گانه است که خصب و فراخى نعمت بود، یوسف بفرمود تا همه صحرا و بوادى تخم ریختند، آنجا که چشمه آب و رود بود بآب آن را بپروردند و آنجا که آب نبود یوسف دعا کرد تا ربّ العزّه باران فرستاد و آن را بباران بپروردند، آن گه کندوها و انبارها از آن خوشهاى غلّه پر کردند و همچنین هفت سال پیاپى جمع همى کردند. پس ابتداء سال قحط آن بود که ملک ریّان در خانه خفته بود در میانه شب آواز داد که یا یوسف الجوع الجوع. فقال یوسف هذا اوان القحط پس هفت سال برآمد که درخت برنیاورد و کشته خوشه نپرورد، اهل مصر سال اوّل طعام از یوسف خریدند بنقد تا در مصر یک درم و یک دینار بدست هیچ کس نماند مگر که همه با خزینه ملک شد. دوم سال هر چه چهارپایان و بار گیران بودند همه دربهاى طعام شد. سوم سال هر چه پیرایه و جواهر بود، چهارم سال هر چه بردگان بودند از غلامان و کنیزکان، پنجم سال هر چه ضیاع و عقار و مسکن بود، ششم سال فرزندان خود را ببندگى بفروختند. هفتم سال مردان و زنان همه تنهاى خویش ببندگى به یوسف فروختند تا در مصر یک مرد و یک زن آزاد نماند، پس ملک با یوسف مشورت کرد در کار مصریان و یوسف را وکیل خود کرد بهر چه صواب بیند در حقّ ایشان، گفت اى یوسف راى آنست که تو گویى و صواب آنست که تو بینى و هر چه تو کنى در حقّ ایشان پسندیده منست. بابافغانی : غزلیات
شماره ۲۲ - نظر بغیر نباشد اسیر بند ترا
نظر بغیر نباشد اسیر بند ترا اقبال لاهوری : پیام مشرق
جوی آب
بنگر که جوی آب چه مستانه میرود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۸۱۷ - ز حق رسید ندا لا اله الا هو
ز حق رسید ندا لا اله الا هو رشیدالدین وطواط : ترکیبات
شمارهٔ ۴ - هم در مدح اتسز
با من آخر، صنما، جنگ چرا باید داشت؟ هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۱۳۶ - پیش از روزی، که خاک قالبم گل ساختند
پیش از روزی، که خاک قالبم گل ساختند رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۱ - بود اگر با قد موزون آفتاب
بود اگر با قد موزون آفتاب امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۸۳ - ای درج لعل دوست مگر خاتم جمی
ای درج لعل دوست مگر خاتم جمی اقبال لاهوری : زبور عجم
مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموز
مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموز کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۲۰۴ - بخت بد جائیکه پای کینه محکم می کند
بخت بد جائیکه پای کینه محکم می کند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۳۰ - ای جهانی بنده چون من مر ترا
ای جهانی بنده چون من مر ترا حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۴۶۳ - هرکس به خاک میکده مست و خراب مُرد
هرکس به خاک میکده مست و خراب مُرد وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۱۲۲ - جانان نظری کو ز وفا داشت ندارد
جانان نظری کو ز وفا داشت ندارد شاه نعمتالله ولی : قطعات
قطعه ۷۴ - در حقیقت یکی عدد نبود
در حقیقت یکی عدد نبود خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۲۴۶ - هر خطایی که سزاوار عتابی باشد
هر خطایی که سزاوار عتابی باشد اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۲۱۲ - چشمی دارم همه پر از صورت دوست
چشمی دارم همه پر از صورت دوست رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۶۰ - من کنم پیش تو دهان پر باد
من کنم پیش تو دهان پر باد بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۱۵۲ - به طراز دامن ناز و چه ز خاکساری ما رسد
به طراز دامن ناز و چه ز خاکساری ما رسد
